Tuinsessie; Neptunus, Uranus en een handvol Messiers en NGC’s

Zaterdagmiddag begint met het bewonderen van de zon. De seeing was goed en er waren nauwelijks (sluier)wolken. Van de weinige keren dat ik naar de zon heb gekeken, lijkt er nu toch wel een behoorlijk groot zonnevlekgebied aanwezig te zijn! Zo nu en dan worden de luchttrillingen minder en zie ik het gebied eventjes in “HD”. Erg mooi om te zien Maar behalve mooi is het toch ook wel erg warm in de volle zon, dus berg ik de dobson op en hoop op een tevens heldere avond.

Na ’s avonds “Ik vertrek” en wat voetbal te hebben gekeken loop ik naar buiten om te zien of ik inderdaad op de andere kijkbuis kan overschakelen. Dat ziet er redelijk goed uit! De transparantie is niet zo best en de lichtvervuiling is alom aanwezig, maar op een wolkenloze avond met de maan net onder moet je je kans grijpen n’est-ce pas? Het is even wat anders dan in de Morvan (Frankrijk) afgelopen maand, maar als je daar eenmaal mee begint te vergelijken, dan sta je in Nederland nooit meer buiten ’s nachts…

Enfin, op Stellarium heb ik de posities van de laatste 2 planeten opgezocht die ik nog nimmer zag: Neptunus en Uranus, al is deze laatste een twijfelgevalletje omdat ik deze wellicht al eens zag door mijn lenzenkijkertje zo’n 25 jaar geleden (maar dat kan ik nu niet meer controleren )
Eerst Neptunus, deze zou nu zo’n beetje vanuit dakkapel tevoorschijn moeten komen. Even wachten tot ik met zekerheid Skat te pakken heb… ja gezien! Nu door naar boven voor lambda en sigma door de zoeker… ook gezien! Neptunus moet hier precies tussen staan, ik denk hem te hebben en kijk door mijn oculair. Tja, een stip, met een beetje fantasie kan ik er een blauwe kleur aan toekennen maar is dit nu een planeet? Ik ga weer naar binnen en schaar me achter stellarium (dag nachtzicht). Nu kan ik met zekerheid zeggen dat ik hem heb gezien want het beeld komt exact overeen met wat ik in de zoeker zie. Ik ga weer naar buiten en kijk nog eens, nu met een wat hogere vergroting (133x), maar het wordt er niet beter op door de lage stand en de lichtsoep. Nou ja, afgevinkt en door naar de volgende planeet.

Uranus blijkt van een andere orde te zijn. Ik heb hem razendsnel gevonden en verbaas me over de helderheid. Ik wist niet dat deze planeet zich zo gemakkelijk liet zien! Ook door de bino duidelijk afgetekend tegen de sterrenhemel. Met 133x is er overduidelijk een schijfje en een groene kleur te ontwaren. Ik vraag me af of er bij de beste omstandigheden ook een maan te zien zou kunnen zijn?
Leuk om na al die tijd (en na de degradatie van Pluto) alle planeten in ons zonnestelsel te hebben gezien!

Dan door naar de M33 ofwel driehoeknevel. Verwend door de M31 Andromeda denk ik deze gemakkelijk te kunnen vinden maar oh oh wat valt dat tegen. Met de 13mm nog in de focusser kan ik hem echt niet zien terwijl ik zeker weet dat ik goed zit! Hoe is dit mogelijk met een magnitude van 5.7?? Ik pak de bino erbij en na enig speuren zie ik hem dan toch. Als het met de bino kan, dan toch zeker ook met de dobson… ik verwissel van oculair naar de 21mm en dan blijkt het sterrenstelsel zich dan toch gewonnen gegeven. Maar meer dan een grote wazige vlek is het niet helaas. Dit is zo’n object die toch een een donker hemel vereist waarschijnlijk.

Om mijn Messierlijst wat aan te vullen vink ik in Aquarius nog M72 en M73 af, die me weinig kunnen bekoren. NGC7009 (saturn nebula) vind ik daarentegen wel erg leuk. Deze geeft een mooie blauwe kleur en is met perifeer kijken nog net even wat beter te zien. Als je zo’n leuk object gevonden hebt en er ontsnapt je een klein vreugdekreetje als “aaah” of “jaaah” dan weet je dat je goed zit

Het wordt al wat later (meestal kijk ik niet langer dan een uur of 2) maar ik wil nog even naar Cassiopeia voor een tweetal NGC’s:
457 – deze vind je in veel lijstjes terug als een van de mooiste niet-Messier clusters en het is inderdaad een plaatje! Nu begrijp ik waarom deze de Owl cluster wordt genoemd. Twee heldere ogen kijken je recht aan en het silhouet van een uil is overduidelijk te herkennen. Deze gaat zeker in de showcase voor toekomstige sessies, al dan niet met publiek.
7789 – een open cluster die ik wat moeilijk kon vinden ondanks zijn toch wel hoge helderheid. Ik was er al een paar keer langsgezwiept voor ik in de gaten had dat ik hem al in het vizier had gehad. In vergelijking met andere open clusters zijn de sterretjes zwak en lijkt het meer op een soort mislukte bolhoop waarbij de sterren hun gemeenschappelijke zwaartepunt verloren zijn… toch ook wel weer een aardig object.

De vermoeidheid slaat toe en na nog even langs de dubbelcluster in Perseus te zijn gezwiept (whoaa wat is ie weer mooi!) geef ik er om 01.45 de brui aan. Tevreden ga ik naar bed.
Heb nu al weer zin om de volgende waarneemlijst samen te stellen om het restant van de Mieterse Messiers op te vegen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s