Saturnus: Welke manen kan ik spotten?

Gisteravond tijdens een heldere nacht maar eens een poging gewaagd om te kijken hoeveel maantjes van Saturnus ik kan ontwaren en, misschien nog wel belangrijker, welke manen zijn dit nu eigenlijk waar ik naar kijk?

Locatie:
Tuin in Almere met vrij uitzicht over het zuiden tot 10 graden boven de horizon
Tijd:
11:45 – 01:15
Telescoop:
Skywatcher 12 inch flextube dobson F/5
Oculairen:
ethos 13mm, ethos 8mm, TMB supermono 8mm, waarvan ethos met paracorr
Hulpmiddel:
app Saturn moons van Sky&Telescope

Ik begin met de 13mm (133x) en merk al gauw dat de seeing wat beter is dan de afgelopen dagen. Saturnus verschijnt met tussenpozen helder in beeld en borrelt niet (een planeet bij slechte seeing doet me altijd denken aan een ei dat gekookt wordt…). Titan springt erin en ik zie nog een iets helderder stipje aan de andere kant van de planeet op ongeveer 2x de afstand Saturnus – Titan. Ik besluit dat dit een ster moet zijn (geen idee welke).

Verder zie ik al wat kleine speldeprikjes om de planeet heen zweven en vraag me af waarom deze niet in lijn staan zoals dat bij jupiter wel het geval is. Kijken we soms anders tegen het elliptische vlak aan bij deze planeet?

Gauw de 8mm ethos (216x) erin. Een mooie gelige bol verschijnt in beeld en de cassini scheiding is overduidelijk te zien. Ook is te zien waar de ring zich aan de voorkant en aan de achterkant van de planeet bevindt, héél mooi om te zien omdat dit toch een beetje een 3D effect geeft. Ik zie ook duidelijk een wolkenband over het midden lopen, maar aan de polen zie ik niks bijzonders.

Nu de manen spotten; Titan is overduidelijk te zien aan de rechterkant op grote afstand. Ook zie ik er nog een maantje tussenin staan, duidelijk minder helder. Linksonder, wat dichter bij de planeet is ook een stipje te zien en onder de planeet, op ongeveer dezelfde afstand als Titan nog één. Dat zijn er dus vier in totaal! Ik blijf nog wat langer turen en probeer vooral niet naar die felle, verblindende planeet te kijken en dan zie ik nog een vijfde heel dicht bij de planeet staan (linksonder). Deze zie ik alleen met perifeer kijken, maar het lukt keer op keer dus moet het er eentje zijn!

Tijd om de app op te starten. Een zeer handig hulpmiddel want het geeft de live situatie weer, je kunt in- en uitzoomen en het heeft een nachtvisie functie (al wordt je nachtvisie sowieso om zeep geholpen bij het kijken naar planeten). Na wat gepruts met horizontaal en vertikaal “flippen” blijk ik de volgende manen te hebben gezien, in volgorde van helderheid:

1. Titan
2. Iapetus
3. Rhea
4. Dione
5. Tethys

 

Het lukt me niet om nog meer te zien, dus besluit ik mijn specialist in te schakelen: de 8mm supermono. Deze geeft zonder paracorr een vergroting van 188x, een betere vergroting lijkt mij bij deze atmosferische gesteldheid. Je moet echter geen last hebben van tunnelvisie met slechts 30 graden beeldveld… Even wat gewichten verwijderen om te boel te herbalanceren en ik ben er weer klaar voor.

Ademloos zie ik de planeet door het beeldveld trekken. Ademloos niet alleen omdat het zo mooi is, maar vooral ook om het oculair niet te verstoren met mijn warme lucht, om bewegingen tot een minimum te beperken en door mijn uiterste concentratie om meer manen te spotten!
Maar helaas, het mag niet baten… ik zie ze niet. Na lang turen en proberen vraag ik me af hoeveel manen ik zou kunnen zien met mijn telescoop als de planeet wat hoger zou staan en ik me op een echt donkere plek zou bevinden?

Wel heel mooi om te zien is hoe de planeet verandert van troebel naar die o zo korte contrastrijke momentjes. Dat zijn die “wow” momenten waar je het allemaal voor doet.
Ik denk ook dat dit de hobby zo leuk maakt, je wordt door zoveel dingen tegengewerkt (atmosfeer, optiek, je eigen ogen, stadslicht, de maan, de draaiing van de aarde etc.) dat de momenten wanneer het ineens allemaal meezit en op zijn plaats valt extra bijzonder zijn. Als we elke nacht onder een stikheldere hemel zaten met een fantastische seeing, dan was het na een jaar tijd voor een nieuwe hobby denk ik…

Ik moet onbewust denken aan een bekend gedicht van Martin Bril dat zonder dat hij dat waarschijnlijk bedoeld had ook betrekking heeft op ons amateur-astronomen:

“Wat we willen:
Momenten
Van helderheid
Of beter nog: van grote
Klaarheid

Schaars zijn die momenten
En ook nog goed verborgen
Zoeken heeft dus
Nauwelijks zin, maar
Vinden wel

De kunst is zo te leven
Dat het je overkomt

Die klaarheid, af en toe”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s